АКЫЛ: ЭҢ ЖАКЫН ДОСУБУЗБУ ЖЕ ЭҢ КААРДУУ ДУШМАНЫБЫЗБЫ?

Адам баласы бул жарык дүйнөгө келгенде, ага берилген эң чоң касиет, балким, эң оор сыноо — анын аң-сезими, анын акылыдыр.

Улуган шамал согуп, тоолор үнсүз ырдап турган боз талаада жалгыз калган жолоочуну элестетиңизчи. Анын колунда чакан гана чырак бар. Эгер ал чыракты туура кармап, жолун чырактын жарыгы менен жарык кылса — ал аман-эсен көздөгөн жерине жетет. Ал эми шамалдын ыгына кирип, чырактын жалынын өзү өчүрүп алса же колун күйгүзүп алса — караңгы түн ошол замат аны соруп алат.

Акыл — ошол чырак сыяктуу. Эгерде аны ээлей билсек, ал бизди өмүрдүн эң бийик чокуларына алып чыккан эң жакын досубуз. Ал эми ага кул болуп, сезимдердин артынан ээрчип кетсек — ал өзүбүздү ичтен жеп түгөткөн эң каардуу, эң аёосуз душманыбызга айланат.

​Сезимдердин кулуна айлануу: Ички энергиянынстекке кетүүсү.

Биз кээде байкабайбыз: эртең менен ойгонгондо эле мээбизде сансыз ойлордун чаңы көтөрүлөт.
​Бизде бирөөгө болгон өч алуу, таарыныч, келечектен коркуу же ач көздүк сыяктуу каалоолор пайда болгондо, акыл ошол замат ошол сезимдердин ыргагына кирет.
​Ал бизди өткөн чактын өкүнүчүнө же келечектин закымдарына сүйрөп кетет.

​Натыйжада эмне болот? Денебиз ушул жерде, бирок жан дүйнөбүз таптакыр башка жакта — сарсанаанын сазында тумчугуп жатып калат.

​Комуздун кылы ашыкча тартылса — үзүлөт, бош калтырылса — үн чыкпайт. Адамдын акылы да дал ошондой: сезимдерди бөлөк-бөтөн нерселерге чачырата берсек, ичибиздеги болгон турмуштук энергия, дилибиздин кубаты сарпталбай, жөн гана курулай күлгө айланып күйүп кетет. Кечинде эч нерсе кылбасак да, өзүбүздү моралдык жактан чарчап, алсыз сезгенибиздин түпкү себеби — дал ушунда.

​Сууну токтоткон бөгөт сыяктуу...

Кыргыз эли качан да болсо сабырдуулукту, акылга калчап аракет кылууну жогору койгон. "Ачуу — душман, акыл — дос" деп бекеринен айтылбаса керек.

Сезимдер — бул тоодон шаркырап аккан жапайы дарыя. Эгер аны тизгиндебесек, ал баарын кыйратып кетет. Ал эми аны эстүүлүк, сабырдуулук жана акылмандык менен нукка салсак — ал талааларыбызга өмүр берет.

Эгер акыл сизди башкарып жатса: Сиз капаланасыз, ачууланасыз жана кичинекей нерседен чоң трагедия жасайсыз.

Эгер сиз акылыңызды башкара алсаңыз: Башыңызга түшкөн ар бир сыноого сабыр менен карап, ички бейкуттукту сактай аласыз.

Ойлонуп көрөлүчү: Сиздин акылыңыз азыр сиздин жолуңузду жарык кылган чыракпы же ички дүйнөңүздү өрттөп жаткан жалынбы? Аны ооздуктоонун мезгили келди окшойт...